|
Van denken naar doen: een voorbeeld uit de praktijk
Een traditioneel, grootschalig verpleeghuis voor demente ouderen streefde naar een kleinschaliger instelling met groepen van zes bewoners, ieder met een eigen appartement, een voordeur met een deurbel en waar in kleine groep zou worden gekookt. De personele ondersteuning moest gaan bestaan uit zelfstandige teams van samenwerkende woonbegeleiders en -assistenten met ruimte voor een eigen dagindeling in een mooie woonomgeving.
Een enorme uitdaging die een zorgvuldig, driejarig proces van denken naar (succesvol) doen besloeg. Ik leidde het traject als projectleider kleinschalig wonen, waarbij ik werkte vanuit de netwerkbenadering.
Samen met mijn team creëerde ik een proeftuin, een pilot met twee wooneenheden van zes bewoners om als voorbeeld te dienen. Het succes daarvan werkte als een enorme kracht voor het verdere proces van het project.
Doel en middelen
Ons centrale doel was het bevorderen van de kwaliteit van leven van de bewoners, maar daarnaast benoemden we ook andere thema’s. Op basis daarvan benaderde ik sleutelfiguren om het gesprek in de organisatie op gang te brengen. Dat leverde naast een bron van informatie vooral ook betrokkenheid binnen de organisatie op.
Meerwaarde voor cliënt én professional
Consequent vasthouden aan onze visie op kleinschalig wonen, bleek de kracht van het project. De zorg in dit verpleeghuis is nu zo georganiseerd, dat er een meerwaarde is ontstaan voor het leven van de bewoners. Tegelijkertijd voelen de medewerkers zich meer verbonden met hun werk, doordat de organisatie hen faciliteert en de verantwoordelijkheden zoveel mogelijk ‘laag’ neerlegt.
Meer over dit project is gepubliceerd in de kracht van netwerkbenadering (Van Gorcum, 2006/hoofdstuk 24) onder regie van Anne-Marie Poorthuis.
|
