|
Ik woon samen met mijn man en twee kinderen in Doesburg, een pittoresk stadje aan de IJssel. Het opgroeien van de kinderen is een bron van inspiratie en reflectie.
Theorie en praktijk: onlosmakelijk verbonden
Op mijn 18e begon ik in verpleeghuis Zevenaar aan de opleiding tot ziekenverzorgende. Dat bleek een goede basis, want ik ben altijd (ook) een praktijkmens gebleven. Ik wéét dat het hard werken is in de zorg, ik wéét hoe bureaucratie af kan leiden van de kern, ik wéét dat het gaat om betrokkenheid. Een zorgprofessional wil zijn werk kunnen doen, vakman kunnen zijn.
Aansluitend volgde ik de HBO-V en later de Voortgezette Managementopleiding. Vanuit gedrevenheid en interesse heb ik beide opleidingen cum laude afgesloten. Dankzij de kennis uit die opleidingen kon ik de praktijkervaring plaatsen in een theoretisch kader en van daaruit mijn visie op werken en organiseren ontwikkelen.
Binnenland
Ik werkte in diverse velden van de gezondheidszorg: in de psychiatrie, als wijkverpleegkundige, bij de Medische Opvang Asielzoekers en als verpleegkundige in de Jeugdgezondheidszorg. En later, als manager, in een verzorgingshuis, in een verpleeghuis en bij de RIBW in Arnhem.
Buitenland
Ik keek letterlijk over grenzen heen: ik werkte een aantal jaren in het buitenland. In Kameroen, waar ik met mijn man woonde, gaven we samen met de lokale overheid vorm aan de primary health care. Op Curaçao werkte ik in een psychiatrisch ziekenhuis en in Colombia deed ik een project voor straatkinderen. Een schat aan ervaring die mij heeft gevormd als mens.
Verbinden
Dankzij die brede ervaring kan ik verbindingen leggen tussen voorzieningen. De opvang van daklozen impliceert bijvoorbeeld zoveel meer dan puur en alleen een opvangvoorziening; het is een maatschappelijk probleem waar verschillende partijen bij betrokken zijn. Om daarin te kunnen organiseren, moet je over grenzen heen kunnen kijken en kunnen opereren vanuit de netwerkbenadering.
|
